တကယ္လို႔တစ္ပါးသူေတြအက်ိဳးရိွဖို႔အတြက္ႏွင့္၊အမွန္အတိုင္းရိွတဲ့တရားေတြကိုနားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကိုေပးစပ္တာနဲ႔တူတယ္။

150,တကယ့္အက်ိဳးရိွတဲ့အရာကိုသိၿပီးစုေစာင္းလာတဲ့သူအတြက္ေတာ့၊မထူးဆန္းေတာ့တဲ့အျပင္၊ဒီဘဝနွင့္သံသရာထဲမွာ၊အမွန္အတိုင္းကိုနားလည္သေဘာေပါက္ရမယ္။တကယ္လို့တစ္ပါသူကိုအမွန္အတိုင္းနားလည္ေအာင္ရွင္းျပေပးႏိုင္တဲသူသ ည္ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ဂုဏ္ေက်းဇူးကိုေပးစပ္တာနဲ႔တူတယ္။ျမတ္စြာဘုရား၊က်င့္ျကံလာတဲ့တရားကိုသူတို့တေတြဆက္ဆက္ျပီးလုပ္လာခဲတာ၊တစ္ပါးသူေတြအက်ိဳးျဖစ္ဖို့အတြက္ျဖစ္တယ္။

အမွန္ကိုေျပာရဲျခင္းသည္‌၊ေျပာရဲေလအက်ိဳးျဖစ္ေလပဲ။

149,ျမတ္စြာဘုရားရဲ့သာသနာေတာ္ကိုပ်က္စီးျခင္းႏွင့္၊ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကိုမက်င့္ျကံမအားထုတ္ဘူးဆိုရင္၊အဲဒီပုဂၢိုလ္အတြက္နွင့္၊တစ္ျခားပုဂၢိုလ္ေတြပါ၊တကယ္အျပစ္ေတြျဖစ္တယ္။ဘာ‌ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့တစ္ပါးသူေတြကိုပါ၊နားလည္မႈေတြအားလံုးမွားေစတဲ့အတြက္‌ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။ဒါ‌ေၾကာင့္မို႔၊ဘယ္တာကမွန္ၿပီး၊ဘယ္တာကမွားလည္ဆိုတာကို၊တစ္ျခားသူသိေအာင္အမွန္အတိုင္း‌ေျပာရဲလာမ‌ေျပာရဲဘူးလာ။ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေသရမွာပဲ၊ဘာ‌ေျကာက္စရာလိုေသးလည္။ဒီစကားသည္အက်ိဳးရွိတဲ့အတြက္‌ေျကာင့္‌ေျပာေလအက်ိဳးျဖစ္ေလပဲ။(အမွန္ကိုသာ‌ေျပာပါ။)

ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို၊ခ်က္ခ်င္လုပ္ရမယ္မေစာင့္ဆိုင္းရဘူး။

148,ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအားလံုးသည္၊ပညာေပၚမူတည္ျပီးျဖစ္ ေပၚလာတယ္။မေစာင့္ဆိုင္းပဲနဲ့၊ကုသိုလ္ေတြကို၊တိုးတက္ေအာင္ခ်က္ခ်င္းျပဳလုပ္ရမယ္။ဘာ‌ေျကာင့္လဲဆိုေတာ့၊ခဏက်ရင္ပါျဖစ္လာမလည္ဆိုတာဘယ္သူမွမသိနိုင္ဘူး။အကုသိုလ္မေကာင္းမႈလည္းျဖစ္ေပၚလာနိုင္တယ္။

နားလည္သေဘာေပါက္မႈအမွန္ေတြကို၊မေမ့မေလ်ာ့ပဲနဲ႔စုေစာင္းေနရင္မ်ားလာလိမ့္မယ္။

147, ေဟာ့ဒီေလာကႀကီးမွာအသက္ရွင္ေနလာျပီး၊ဒီကမ႓ာကေနဘယ္အခ်ိန္မွာထြက္ခြါသြားရမလည္မသိနိုင္ဘူး။ေနာက္ျပီးဘာတစ္ခုမွလည္းကိုယ့္ေနာက္လိုက္ပါသြားလို့မရနိုင္ဘူး။ပစၥည္းဥစၥာ၊ေရြွ၊ေငြ၊ရတနာနဲ့ကိုယ့္ရဲ့ခႏၶာကိုယ္ေတြလည္းလိုက္ပါသြားလို့မရဘူး။ဒါေပမယ့္မေမ့မေလ်ာ့ပဲနဲ့အျမင္မွန္မႈေတြကိုတ‌ေျဖး‌ေျဖးစုေစာင္းျပီး၊နာလည္သေဘာေပါက္မႈမွန္၊အျမင္မွန္ေတြတ‌ေျဖး‌ေျဖးနဲ့တိုးပြါးလာနိုင္တယ္။

အကုသိုလ္ျဖစ္ေပၚလာရင္၊စိတ္ကိုထိခိုက္ေစတယ္။

146,မေကာင္းမႈအကုသိုလ္သည္တကယ္အျပစ္ရိွတာကို၊ပညာကမွန္ကန္စြာနဲ့နားလည္နိုင္တယ္။အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ဘယ္သူ့ကိုဖ်က္စီးေနတာလဲ။အကုသိုလ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ခဏအတြင္းမွာ၊စိတ္ကိုဖ်က္စီးေနတယ္။ေနာက္ျပီးေတာ့အဲဒီအကုသိုလ္ရဲ့အင္အားရိွသေလာက္၊တစ္ပါးသူေတြကိုပါ၊အ‌ေျမာက္အမ်ားဆက္ျပီးေတာ့ဖ်က္စီးေနတယ္။

ပညာသည္နည္းနည္းေလးေသးေသးေလးပဲျဖစ္ပါေစတန္ဖိုးရိွတယ္။

145,ေကာင္းေသာအရာသည္တန္ဖိုးရိွၿပီး၊နည္းနည္း‌ေလပဲ ျဖစ္ရင္ေတာင္မွတန္ဖိုးရွိတယ္။တန္ဖိုးမရွိတဲ့အရာနဲ့၊အက်ိဳးမရိွတဲ့အရာသည္ကြာျခားလွပါတယ္၊ဘယ္ေလာက္မ်ားေနပါေစ၊အက်ိဳးမရွိဘူး၊တန္ဖိုးမရွိဘူး။ဒါ‌ေျကာင့္မို့ပညာနဲ့၊အကုသိုလ္တရားသည္နိွုင္းယွဉ္လို့မရဘူး။

,ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမတရားေတာ္ေတြသည္လူတိုင္းအတြက္ေတာ့မသင့္ေလွ်ာ္ဘူး၊ဒါေပမယ့္စုေစာင္းလာနဲ႔သူေတြအတြက္ေတာ့တန္ဖိုးေတြကိုျမင္တယ္။

144,မွားတဲ့က်င့္ႀကံမႈေတြအားလံုးသည္၊မသိမႈကေနလာတယ္။ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမစကားေတြကို၊မနာၾကားခဲ့ရရင္၊မသိမႈကေနလာတာဘယ္သူသိနိုင္မလဲ။အဲဒါ‌ေျကာင့္မို့တရားေတာ္ေတြသည္၊အားလံုးေသာသူေတြနဲ့၊မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာသိလိုက္ရတယ္။ဒါေပမယ့္စုေစာင္းးလာတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့၊တန္ဖိုးရိွတာကိုျမင္တယ္။ေနာက္ျပီးတကယ့္ကိုရိုရိုေသေသနဲ့ေလ့လာသင္ျကားရမယ္။ဒကာ၊ဒကာမေတြနွင့္၊ရဟန္သံဃာေတ‌ြအားလံုးကိေလသာျခစ္ထုတ္ဖို႔အတြက္ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမတိုင္းကိုသိရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ခ်ီးမႊမ္းကဲ့ရဲ့ျခင္းဆိုတာမထူးဆန္းဘူးဓမၼတာပဲ၊တေန့တေန့ကိုအခ်ိန္ကုန္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့တရားသေဘာေတြကိုေတာ့မသိၾကဘူး။

143,ခ်ီးမႊမ္း၊ကဲ့ရဲ့(၇)ရက္ဆိုသလိုကဲ့ရဲ့ျခင္းႏွင့္ခ်ီးမႊမ္းျခင္းသည္တကယ္မထူးဆန္းေသာဓမၼတာအ‌ေၾကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္။တကယ္လို့ဒီလိုမထူးဆန္းေသာဓမၼတာအ‌ေၾကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္၊ဘယ္သူအခ်ိန္ကုန္ခံျပီးေတာ့၊ပူျပင္စိတ္၊တုန္လုပ္စိတ္ေတြ၊ျဖစ္ခံေနတဲ့သူေတြအားလံုးသည္၊အရမ္းကို၊တုန္းအတဲ့သူျဖစ္တယ္။ပါ‌ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့၊ေလာကရဲ့မထူးဆန္းတဲ့ဓမၼတာသေဘာတရားေတြကိုမသိတဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္။

အကုသိုလ္ကံလုပ္ေနတဲ့သူကိုသနားမိတယ္။

142,အကုသိုလ္အလုပ္၊လုပ္ေနတဲ့သူေတြကို၊ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ထားရမယ္။ဘာ‌ေျကာင့္လဲဆိုေတာ့၊သူတို႔တေတြမေကာင္းတဲ့အ‌ေျကာင္းကိုစုေစာင္းမိခဲ့ၿပီး၊ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို႔လုပ္လိုက္တဲ့၊မေကာင္းမႈအ‌ေၾကာင္းေတြလုပ္ခဲ့ရင္၊ေနာက္ဘဝမွာမေကာင္းတဲ့အက်ိဳးတရားေတြရရိွခံစားရမယ္။

သူကိုယ့္ကိုဆဲတယ္၊ကိုယ္ကသူ့ကိုစိတ္ျပန္ဆိုးတယ္၊ကိုယ္ပဲအကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။

141,သူကိုယ့္ကိုဆဲဆိုေနတာဘာ‌ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့၊သူကိုယ့္ကိုစိတ္ဆိုးေနလို့ပဲ။တကယ္လို့သူကကိုယ့္ကိုဆဲဆိုတာ၊ကိုယ္ကသူ့ကိုျပန္ၿပီးစိတ္ဆိုးရင္ကိုယ္ကပဲအက်ိဳးေတြဆံုးရ‌ႈံးရတာ၊အကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့အတြက္‌ေျကာင့္ျဖစ္တယ္။သူကိုယ့္ကိုေဒါသထြက္တာ၊သူကပဲပူျပင္ေသာကျဖစ္ရတယ္။တကယ္လို့ကိုယ္ကသူ့ကိုစိတ္ဆိုးေနရင္ကိုယ္လည္းပူျပင္ေသာကေရာက္ရမွာပဲ။