,ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမတရားေတာ္ေတြသည္လူတိုင္းအတြက္ေတာ့မသင့္ေလွ်ာ္ဘူး၊ဒါေပမယ့္စုေစာင္းလာနဲ႔သူေတြအတြက္ေတာ့တန္ဖိုးေတြကိုျမင္တယ္။

144,မွားတဲ့ကျင့္ႀကံမႈေတွအားလံုးသည္၊မသိမှုက ​ေနလာတယ္။မြတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမစကားေတွကို၊မနာၾကားခဲ့ရရင္၊မသိမႈက ​ေနလာတာဘယ္သူသိနိုင္မလဲ။အဲဒါ‌ေျကာင့္မို့တရားေတာ္ေတွသည္၊အားလံုးေသာသူေတွနဲ့၊မသက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာသိလိုက္ရတယ္။ဒါေပမယ့္စုေစာင္းးလာတဲ့သူေတွအတြက္ေတာ့၊တန္ဖိုးရိွတာကိုျမင္တယ္။ေနာက္ျပီးတကယ့္ကိုရိုရိုေသေသနဲ့ေလ့လာသင္ျကားရမယ္။ဒကာ၊ဒကာမ ​ေတွနှင့္၊ရဟန္ သံဃာေတ‌ွအားလံုးကိေလသာျခစ္ထုတ္ဖို႔အတြက္ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမတိုင္းကိုသိရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ခ်ီးမႊမ္းကဲ့ရဲ့ျခင္းဆိုတာမထူးဆန္းဘူးဓမၼတာပဲ၊တေန့တေန့ကိုအခ်ိန္ကုန္ၿပီးျဖစ္ေပၚေနတဲ့တရားသေဘာေတြကိုေတာ့မသိၾကဘူး။

143,ခ်ီးမႊမ္း၊ကဲ့ရဲ့(၇)ရက္ဆိုသလို ကဲ့ရဲ့ျခင္းႏွင့္ခ်ီးမႊမ္းျခင္းသည္တကယ္မထူးဆန္းေသာဓမၼတာအ‌ေၾကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္။တကယ္လို့ဒီလိုမထူးဆန္းေသာဓမၼတာအ‌ေၾကာင္းျဖစ္ခဲ့ရင္၊ဘယ္သူအခ်ိန္ကုန္ခံျပီးေတာ့၊ပူျပင္စိတ္၊တုန္လုပ္စိတ္ေတွ၊ျဖစ္ခံေနတဲ့သူေတွအားလံုးသည္၊အရမ္းကို။ တံုးအတဲ့သူျဖစ္တယ္။ပါ‌ေၾကာင့္လဲဆိုေ
တာ့၊ေလာကရဲ့မထူးဆန္းတဲ့ဓမၼတာသေဘာတရားေတွကိုမသိတဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္။

အကုသိုလ္ကံလုပ္ေနတဲ့သူကိုသနားမိတယ္။

142,အကုသိုလ္အလုပ္၊လုပ္ေနတဲ့သူေတြကို၊ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ထားရမယ္။ဘာ‌ေျကာင့္လဲဆိုေတာ့၊သူတို႔တေတြမေကာင္းတဲ့အ‌ေျကာင္းကိုစုေစာင္းမိခဲ့ၿပီး၊ေနာက္ဆံုးေတာ့သူတို႔လုပ္လိုက္တဲ့၊မေကာင္းမႈအ‌ေၾကာင္းေတြလုပ္ခဲ့ရင္၊ေနာက္ဘဝမွာမေကာင္းတဲ့အက်ိဳးတရားေတြရရိွခံစားရမယ္။

သူကိုယ့္ကိုဆဲတယ္၊ကိုယ္ကသူ့ကိုစိတ္ျပန္ဆိုးတယ္၊ကိုယ္ပဲအကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။

141,သူကိုယ့္ကိုဆဲဆိုေနတာဘာ‌ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့၊သူကိုယ့္ကိုစိတ္ဆိုးေနလို့ပဲ။တကယ္လို့သူကကိုယ့္ကိုဆဲဆိုတာ၊ကိုယ္ကသူ့ကိုျပန္ၿပီးစိတ္ဆိုးရင္ကိုယ္ကပဲအက်ိဳးေတြဆံုးရ‌ႈံးရတာ၊အကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့အတြက္‌ေျကာင့္ျဖစ္တယ္။သူကိုယ့္ကိုေဒါသထြက္တာ၊သူကပဲပူျပင္ေသာကျဖစ္ရတယ္။တကယ္လို့ကိုယ္ကသူ့ကိုစိတ္ဆိုးေနရင္ကိုယ္လည္းပူျပင္ေသာကေရာက္ရမွာပဲ။

သူ႔အေပၚမွာမေကာင္းတဲ့ႀကံစည္မႈေတြမ‌ေတြးရင္၊အဲဒါကိုယ့္ရဲ့ေကာင္းျခင္းပဲ။

140,သူယုတ္မာတာသူ႔ကိစၥပဲ။ကိုနဲ့မဆိုင္ဘူး၊ဒါေပမယ့္အဲဒီအခ်ိန္မွာကိုယ္ပါျဖစ္ေနသလဲ။သူနဲ့မိတ္ေဆြေကာင္းျဖစ္ေသးရဲ့လာ။တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ရန္သူေတာ့မျဖစ္ဘူး။သူမ်ားကိုယ့္အေပၚဘယ္ေလာက္ပဲယုတ္မာေနပါေစ၊ကိုကရန္သူ၊မျဖစ္လို့ရတယ္။ေနာက္ျပီးသူနဲ့မေကာင္းတဲ့အျကံအစီေတြမရွိဘူး။အဲဒါကကိုယ့္ရဲ့ေကာင္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ။

စိတ်တိုျခင္းသည္၊စိတ္ကိုခ်က္ျခင္းထိခိုက္ေအာင္လုပ္ေနတယ္။

139.,ေဒါသမရိွတဲ့အခ်ိန္မွာေဒါသထြက္ျခင္းရဲ့အ‌ေၾကာင္းေတွ၊စုေပါင္းျပီး၊ျဖစ္ေပၚလို့မရဘူး။ေဒါသျဖစ္တာေကာင္းရဲ့လာ၊မေကာင္းဘူးေနာ္၊ဘာ‌ေျကာင့္လဲဆိုေတာ့ေဒါသထြက္ျခင္တဲ့သ ​ေဘာျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ၊စိတ္ကိုပူျပင္ေသာကေပးေနတယ္။ေနာက္ျပီးအတြင္းရန္ သူလည္းျဖစ္တယ္။အတြင္းရန္ သူျဖစ္ေပၚေနတဲ့အခ်ိန္မွာစိတ္ကိုခ်က္ခ်င္းဒုကၡေပးေနတယ္။စိတ္မေကာင္းခဲ့ရင္ကာယကံ၊ဝစီကံပါမေကာင္းေတာ့ဘူး။

ကိေလသာအားရိွလာၿပီး‌ေျပားတဲ့စကား၊‌ေျပားတဲ့သူမစဉ္းစားဘူးဆိုရင္သူမ်ားေတွကိုပူျပင္ေသာကျဖစ္ေစတယ္။

138,စကား‌ေျပာတဲ့အခါမွာသတိမထားပဲ‌ေျပာတဲ့သူသည္၊‌ေျပာလာတဲ့စကားသည္နားေထာင္လို့မ ​ေကာင္းဘူး။အဲဒီအခ်ိန္မွာနားေထာင္တဲ့သူကစိတ္ပူေလာင္ေနရတာသိရဲ့လာ၊၊ေနာက္ျပီးကိေလသာအင္အားနဲ႔‌ေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာလည္း‌ေျပာတဲ့သူမစဉ္းစားမိဘူး။ဒါ‌ေျကာင့္အဲဒီစကား‌ေျကာင့္တစ္ပါသူစိတ္ပူေလာင္ရတာကိုမသိလိုက္ရဘူး။

ကိေလသာရဲ့အျပစ္ကိုျမင္လို႔၊ကုသိုလ္တရားေတွပိုၿပီးတိုးတက်လာေအာင္က်ိဳးစား‌ေနရတယ္။

137,မြတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမတရားေတာ္ေတွသည္ထပ္ခါထပ္ခါဆံုးမသြားတာက၊လူတစ္ေယာက္ ကိုယ္စီကိုယ္စီမွာ၊ကိေလသာေတွအမ်ားႀကီးရွိၾကတယ္။ဒါ‌ေၾကာင့္ကိေလသာေတွခြစ္ထုတ္ဖို႔ႏွင့္၊ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတွ၊တိုးတက္ရန္အတြက္မေမ့‌ေလ်ွာ့ၾကရဘူး။ဘာ‌ေျကာင့္လဲဆိုေတာ့ကိေလသာရဲ့အျပစ္ေတွကိုျမင္တဲ့အတြက္‌ေၾကာင့္ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတိုးတက္မ်ာလာေအာင္လုပ္ရျခင္းျဖစ္တယ္။

တကယ္လို႔လူႀကီး​​ေတွြမတ္စြာဘုရားရဲ့အဆံုးအမသာသနာကို၊မသင္ၾကားမ‌ေလ့လာဘူးဆိုရင္၊ခေလးေတြဘယ္သူ‌ေတြစီကသင္ျကားရမလဲ။

136,တကယ္လို့ဗုဒ္ဓသာသနာေတာ္သည္အက်ိဳးရိွတယ္လို႔ြမင္ရင္၊သင္ၾကားေလ့လာဆည္းဖူးသင့္တယ္။က္ိုယ္ကိုတိုင္လည္းေလ့လာသင္ျကားရမယ္၊တစ္ပါးသူေတွကိုပဲ၊ေလ့လာသင္ျကားေစၿပီး၊ကိုယ္ကိုတိုင္ကမသင္ျကားမေလ့လာဘူး။အမ်ားအားျဖင့္ကေလးေတွကိုသင္ျကားေလ့လာေစချင္ၾကတယ္။ဒါေပမယ့္လူႀကီးေတွကမသင္ျကားမေလ့လာၾကဘူး။ဒါ‌ေျကာင့္တကယ္လို့လူႀကီးေတွကမေလ့လာမသင္ၾကားရင္၊ကေလးေတွကဘယ္သူ့စီက ​ေနေလ့လာသင္ၾကားယူရမလည္း။

အမှန်တရားေတွကိုနားလည္လာလေ​ေလ၊ဘဝမွာစိတ္ခ်မ္းသာမႈပိုၿပီးရွိလာလေ​ေလပဲ။

135,ပညာသည္နားလည္မႈမှန္ၿပီးအျမင္လည္းမှန္တဲ့အတြက္‌ေျကာင့္ေကာင္းေသာအရာျဖစ္တယ္။မ​ ​ေကာင္းမႈသည္မ​ ​ေကာင္းတဲ့အရာျဖစ္တယ္။တကယ္လို့တေန့တာဘဝမွာ၊အမှန္တ်ရားကိုနားလည္သေဘာေပါက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင် ​​ေမွးတဲ့ေန့ကစၿပီး၊ေသတဲ့ေန့အထိ၊ဘဝမွာ၊သာယာမႈေပ်ာ္ရြင်မှု​ေတွပိုမ်ားလာမယ္။